Ενα μεγάλο γκολ στο «Σαν Σίρο»

06/02/10  | 4 Σχόλια

Η μία έκπληξη, για τον παρατηρητή του ποδοσφαίρου, ήταν ότι αυτός ο παίκτης σε αυτή την ηλικία (των 30 ετών) και με αυτά τα πολύ επάνω από τον μέσον όρο τεχνικά χαρακτηριστικά, ο Καμέλ Μεριέμ, την έβγαζε εδώ και οκτώ-εννέα μήνες στην ανεργία. Η δεύτερη έκπληξη, ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα για τον παρατηρητή του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, ήταν ότι αυτός ο παίκτης «ανακοινώθηκε» χθες από τον Αρη. Θα μπορούσε, στο νήμα κρίθηκε, και από την... Καβάλα.

Για 5 Φεβρουαρίου, και από λίστα ανέργων, ο Μεριέμ δεν είναι επιτυχία, είναι πολυτέλεια. Προφανώς, οφείλεται σε μια γερή συνωμοσία συμπτώσεων. Σε αλυσίδα από καραμπόλες, ανάμεσα σε κλαμπ κυρίως (του δεύτερου μισού) της Πρέμιερσιπ. Δεν φτάνεις αλλιώς, από τον Μπιγκ Σαμ (Αλαρνταϊς) στον Εκτορ Κούπερ.
 
Για μένα, τυχερός ήταν ο Γάλλος. Και δεν εννοώ ότι απέφυγε τη γνωριμία με τον Μπιγκ Μακ! Εννοώ ότι η δεύτερη ταχύτητα της Αγγλίας, στην παρατεταμένη τελική ευθεία της σεζόν, ψάχνει σε αυτά τα short-term deals άλλα, ξένα για το παικτικό προφίλ αλλά και για τις προτεραιότητες σε τούτη τη φάση της ζωής του Μεριέμ, πράγματα.

Ενώ ο Αρης; Ο Αρης έχει αυτόν τον καιρό στα πιτς την κινητήρια δύναμη Ναφτί, έχει πολύν καιρό στα πιτς τον Φερνάντες ύστερα απ' τον «εξωπραγματικό» πρώτο γύρο του Αργεντινού, έχει αφήσει να πάει στον ΠΑΣ ο Ρόβας, έχει μείνει με αυτόματες επιλογές τον Νάτσο, τον Πρίττα και τον διάσημο...

Κανένα Αλλον, έχει λόγους να θυμάται ακόμη και τον Μπατιόν. Και, το κυριότερο, έχει μπροστά καμιά εικοσαριά ματς για να «παίξει» στόχους. Ο Μεριέμ, συνεπώς, ήταν «πάγια και διαρκής» ανάγκη. Πραγματική ανάγκη. Ουσίας. Οχι αεροδρομίου.
Κεντρικός χαφ «για την επίθεση», σχεδόν δεκάρι, ντελικάτος, με καλή πάσα, με καλά στημένα, με πόδια που του δίνουν ευχέρεια να παίζει και στα πλάγια του άξονα, από όλα τα χρόνια του στην Μπορντό και στη Μονακό νομίζω πως το καλύτερό του ήταν... στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ.

Στο μυαλό, από Μεριέμ, έχω ένα μεγάλο γκολ στο «Σαν Σίρο», προημιτελικός UEFA με την Ιντερ τη σεζόν που ο Ντρογκμπά τους πήγε από το χεράκι στον τελικό, ένα γκολ-σόλο σε αντεπίθεση ύστερα από σκληρή αιχμαλωσία διαρκείας. Αν θυμάμαι καλά, με κούρσα δεκάδων μέτρων από αριστερά, με τρελά φάλτσα, απέναντι δοκάρι και μέσα, κάτι τέτοιο.

Ο Γιώργος Καραγκούνης μπορεί να, ή μάλλον είμαι βέβαιος πως, θυμάται καλύτερα. Επαιζε στην Ιντερ, με Τζακερόνι, τότε.
Σίγουρα θυμάται καλύτερα από όλους μας... ο ίδιος ο Μεριέμ. Αν έχει προλάβει ώς το τέλος της περιόδου να δημιουργήσει καινούργιες memories, το Χαριλάου θα τον αγαπήσει και αυτός θα έχει βρει έναν εξαιρετικό λόγο να τα αφήσει όλα πίσω και, από το να ξαναβγεί το καλοκαίρι στη γύρα, να εγκατασταθεί. Θεωρώ ότι το έχει απεγνωσμένη ανάγκη, ύστερα από τόση περιπλάνηση για trials εδώ κι εκεί.
 
Υστερα από τόση επαγγελματική αβεβαιότητα και άλλη τόση ανασφάλεια. Σύντομα, δε, θα συνειδητοποιήσει πως, αν είναι να εγκατασταθείς, συμφέρει χίλιες φορές να το κάνεις στη Θεσσαλονίκη. Από το Μπλάκμπερν!

Ο Μεριέμ, πριν από μερικά χρόνια, «έπρεπε» να αποδείξει (το αθέλητο, και άδικο, βάρος που έπεσε σε τόσα και τόσα Γαλλάκια) ότι είναι επόμενος Ζιντάν. Ο Μεριέμ του 2010 χρειάζεται το στάνταρ περιβάλλον στο οποίο θα βοηθηθεί να αποτινάξει την εύκολη ρετσινιά της αστάθειας που, αφού φυσικά δεν έγινε Ζιντάν, ήταν περίπου μοιραίο ότι θα κολλούσε επάνω του...