Ο μεγαλοφυής Ζάγετς κι ο εξαιρετικός κ. Ευγένιος

05/02/10  | 1 Σχόλια

Επειδή λέω ότι είμαι «της δουλειάς», μπορώ να καταλαβαίνω πόσων αφανών ανθρώπων τα ματάκια βγήκαν και τα ποδαράκια έτρεξαν, για να γίνει πραγματικότητα ό,τι συνέβη την Τετάρτη το βράδυ στο Μέγαρο Μουσικής. Αυτών των ανθρώπων ο τρελός κόπος (και φυσικά το έξοχο αποτέλεσμα του κόπου τους) αξίζει τον σεβασμό μας και τον έπαινό μας πιο πολύ από την... υψηλή κριτική.

Το έξοχο αποτέλεσμα ήταν, πρωτίστως, αυτό που πρόσφεραν στους ίδιους τους βραβευθέντες. Μια στιγμή που όσοι βγήκαν από τη φυσούνα θα την κρατήσουν εσαεί μέσα τους. Σ' εμάς, που κοιτούσαμε και θυμόμασταν, πρόσφεραν κάτι άλλο. Πολύν και ωραίο πασατέμπο για το ποιος ήταν και για το ποιος θα είχε δικαίωμα να είναι. Συζητήσεις αγοριών, 15-85 ετών.

Αν ανοίξουμε την κουβέντα στα σοβαρά, το πιθανότερο είναι ότι ώσπου να την κλείσουμε θα έχει έρθει ο καιρός να επιλέξουμε τους top της δεκαετίας 2010-2020. Και όλοι δίκιο θα έχουμε. Διότι δεν υπάρχει κανείς που να βραβεύτηκε και να μην το άξιζε. Αλλά δεν υπάρχει και κανείς να αμφισβητήσει ότι το ίδιο θα το άξιζαν ο Γιώργος Φοιρός, ο Κώστας Ελευθεράκης, ο Μάικ Γαλάκος, ο Γιάννης Βαλαώρας, ο Κώστας Δαβουρλής, ο Τάσος Μητρόπουλος, ο Αντώνης Αντωνιάδης, ο Γιάννης Δαμανάκης, ο Μίλινκο Πάντιτς, ο Σταύρος ΣαράφηςG ο Στάθης Χάιτας, ο Νίκος Λυμπερόπουλος, ο Βασίλης Μποτίνος, ο Κούλης Αποστολίδης, ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς, ο Δημήτρης Παρίδης, ο Νίκος Μαχλάς, ο Μιχάλης Κασάπης, ο Χρήστος Τερζανίδης, ο Γρηγόρης Τσινός, ο Κώστας Αϊδινίου, ο Τραϊανός Δέλλας, ο Νίκος Νιόπλιας, ο Ακης Ζήκος, ο Πάρης Γεωργακόπουλος, ο Βασίλης Σιώκος, ο Βαγγέλης Κουσουλάκης, ο Κώστας Κατσουράνης, ο Γιώργος Σκαρτάδος, ο Γιώργος Δέδες, ο Ντανιέλ Μπατίστα, ο Αγγελος Αναστασιάδης, ο Αλέκος Αλεξιάδης, ο Τάκης Νικολούδης, ο Κώστας Ορφανός, ο Μιχάλης ΚρητGκόπουλος, ο Βασίλης Μωραϊτέλης, ο Γιώργος Κωστίκος, ο Κώστας Φρατζέσκος. Μερικοί όχι απλώς δεν επελέγησαν, δεν ήταν υποψήφιοι καν.

Παραλείψεις λοιπόν προφανώς καταγράφονται. Το εγχείρημα θα τις είχε ούτως ή άλλως από την ίδια τη φύση του και από το μέγεθός του. Οχι ολόκληρη η Α' Εθνική 50 ετών, μονάχα ο καθένας σύλλογος ξεχωριστά να το ξεκινούσε και μόνο για όσους έχουν φορέσει τη δική του φανέλα, πάλι δεν θα ήταν εφικτό να τους ικανοποιήσει όλους. Οποιοσδήποτε συνεπώς, ακούγοντας τα προσωπικά βιώματά του, αντιλαμβάνεται διαφορετικά τα «κενά».

Για τα δικά μου βιώματα, ένα ήταν κραχτό. Μου έλειψε... βαθύτατα το ότι δεν είδα πουθενά (στα 80s) τον πιο σπουδαίο ξένο που τίμησε, τότε, τα μέρη μας. Εχει όνομα, επώνυμο και λέγεται Βέλιμιρ Ζάγετς. Είναι παρατήρηση, δεν είναι επίκριση και είμαι βέβαιος ότι θα υπάρχει και κάποια «τεχνική» απάντηση των διοργανωτών επ' αυτού. Αλλά, όποια και αν ετούτη είναι, εξακολουθεί ότι «δεν αλλάζει» το εξής: Αν κάποιος πανικόβλητος από κάτω, την ώρα που οι βραβευθέντες βρίσκονταν στο πάλκο με τα αναμνηστικά, τους έλεγε με τα χέρια απεγνωσμένα στους κροτάφους «χίλια συγγνώμη, μας διέφυγε παντελώς ο Ζέκο, κάπως να το μπαλώσουμε», αμέσως εκείνοι θα έκαναν στην άκρη και θα άνοιγαν οι ίδιοι, ανάμεσά τους, χώρο στον μεγαλοφυή Κροάτη.
Οι τεχνικές λεπτομέρειες θα ήταν δυνατόν να έχουν προσπεραστεί με ενδεχομένως καλύτερη οργάνωση των λεγόμενων «ειδικών» βραβεύσεων. Μία εκ των οποίων μου φαίνεται αδιανόητο ότι δεν επιφυλάχθηκε για τον εξαιρετικό κύριο Ευγένιο Γκέραρντ...

Ηλικίες

Πιτσιρικάς, ημιεπαγγελματίας στη δουλειά και... ελεύθερος, ήμουν κοντά στην ομάδα της τότε γειτονιάς μου, την Καλλιθέα. Αθανασάκης, Σφυρής, Γούτης και λοιποί κακοποιοί της εποχής. Είχαν παίξει και εκείνοι Κύπελλο, μάλιστα διπλά ματς, με τον Παναθηναϊκό του Γκμοχ, 0-0 στη Λεωφόρο, αργότερα και με την ΑΕΚ, 1-1 στο Μαρούσι, όπως έπαιξαν οι μεταγενέστεροι με τον Ολυμπιακό του Ζιοβάνι, 1-0 στη Ριζούπολη.

Εχω την ιδέα πάνω-κάτω πώς είναι. Η προσμονή τις ημέρες πριν. Η εμπειρία την ώρα του αγώνα. Η ατελείωτη συζήτηση στα συνοικιακά στέκια μετά. Τι διάσταση μπορεί να παίρνει ένας διάλογός τους, πέντε-δέκα λέξεων, με τον αντίπαλο σταρ. Πώς είναι ο σταρ της TV... από (πολύ) κοντά! Μια χειρονομία. Μια κόντρα. Μια αλλαγμένη φανέλα. Μια φωτογραφία, ενθύμιο ζωής.

Προχθές, Παναθηναϊκός - Καλλιθέα, ο προημιτελικός ήταν όπως τω καιρώ εκείνω. Νοσταλγία και συμπάθεια. Μπήκα να δω τις ηλικίες των σημερινών μικρών της Καλλιθέας. Παπαναστασίου ογδονταεφτάρης, Πλατέλλας ογδονταοχτάρης, Ηρακλής ογδονταεννιάρης, το ίδιο ο Ζουμπουλάκης, το ίδιο ο Καλτσάς, ο Μαρουκάκης του '90, η «ντουλάπα» μπροστά, όπως του '90 είναι και ο Φουντουκίδης και ο αποθεωθείς Αρκούδας, του '91 ο Κουτρουμπής. Μια ομάδα πρωταθλήματος... Κ-21 που με τον καλό και ιδιαιτέρως υποτιμημένο στην αγορά προπονητή της, τον Στάθη Σταθόπουλο, έχει τα κότσια και τη φλόγα να κάνει πρωταθλητισμό, κόντρα στις ισχνές αντικειμενικές δυνατότητες και στη μηδενική υποστήριξη από την τοπική κοινωνία στο κανονικό πρωτάθλημα Γ' Εθνικής. Το ποδόσφαιρο «όπως θα έπρεπε να είναι».

Οπως ήταν, για να επιστρέψουμε στη βραδιά στο Μέγαρο μετά, όταν οι παράγοντες των μεγάλων σωματείων πήγαιναν στις γειτονιές της Αθήνας ή του Πειραιά και έβρισκαν, ερασιτέχνες, έναν Παπαεμμανουήλ, έναν Δομάζο, έναν Καψή, έναν Κυράστα, έναν Μανωλά, έναν Αναστόπουλο. Ή όπως γύριζαν ο Παντελάκης με τους δικούς του στα χωριά της Μακεδονίας και μάζευαν, ένα-ένα κομμάτι, αυτούς που ύστερα έγιναν «ο ΠΑΟΚ του '70».