Ο next best... Καστίγιο

04/02/10

Ντιόγκο - Παπαδόπουλος, Γιάννης Παπαδόπουλος, είναι κατηγορία φτερού. Δεν έχει αληθινό αντριλίκι η υπόθεση, δεν έχει βαρύ κύρος η ιστοριούλα, πιο πολύ είναι παιδιάρισμα. Να παίξουν ξύλο ο Μέλμπεργκ με τον Στολτίδη, πες, να αξίζει ο κόπος να ασχοληθεί κανείς στα σοβαρά.

Αλλά Ντιόγκο - Γιαννάκης είναι «εσύ εμένα ρισπέκτ», δηλαδή ο βρεφονηπιακός σταθμός «Οι Γλυκές Φατσούλες». Η απόσταση είναι όση διανύεις όταν, ενώ συζητάς το ειδυλλιάκι Παναγιώτη - Σάσας, αίφνης έπειτα ανεβαίνεις απευθείας στο John Terry saga. Εκεί που έρχονται «όπου να 'ναι» οι αποδόσεις του William Hill, ποιοι είναι οι ποδοσφαιριστές της Τσέλσι που έμειναν έξω από τη χαρά της ζωής...

Ντιόγκο - Παπαδόπουλος όμως είναι η σωστή αφορμή να δει κανείς τις κατιούσες διαδρομές, αυτές καθαυτές, των παιδιών. Και όχι τόσο το ότι, σαν παιδιά που είναι, παιδιαρίζουν. Πριν από ένα χρόνο και κάτι, λοιπόν, ο Ντιόγκο δικαιολογημένα έμοιαζε  το next best thing και η εξωφρενική τιμή αγοράς έβρισκε μια κάποια λογική εξισορρόπηση στην επίσης υψηλή (δυνητική) αξία μεταπώλησης. Είχα πει, τότε, να ξανασχοληθώ με την περίπτωση-Ντιόγκο πιστεύοντας πως η επόμενη φορά θα ήταν ακριβώς αυτή. Οταν θα ερχόταν η, α λα Τουρέ ή ακόμη και α λα Μπελούτσι, στιγμή του βήματος προς τα επάνω.

Ενα χρόνο (και πολλές δρασκελιές προς τα κάτω) αργότερα, σήμερα, το μόνο που φαίνεται να έχει ο Ολυμπιακός στον Ντιόγκο είναι ο... next best Καστίγιο. Εναν ποδοσφαιριστή που καταφέραμε να τον αφομοιώσουμε τόσο εις βάθος στην περίφημη «ελληνική πραγματικότητα», ώστε αύριο-μεθαύριο να μην μπορεί να φτουρήσει πουθενά αλλού, οπότε όλο εδώ γύρω - γύρω, σαν την άδικη κατάρα, θα καταλήξει αξιοθρήνητος να γυροφέρνει. Από άλογο ασυγκράτητο, βουτηχτής της συμφοράς. Ενα χάρισμα του Ντιόγκο και ένα μάτσο λεφτά του ΟλυGπιακού, όλα πεταμένα στα σκουπίδια.

Σε αντίθεση με του Ντιόγκο, του Παπαδόπουλου η αγορά ήταν, τον καιρό που συνέβη, έξυπνη. Κόστισε ένα... μηδενικό λιγότερο από του Ντιόγκο και ακόμη πιο φτηνά. Ο Νίκος Νιόπλιας, δε, ο προπονητής του στις μικρές Εθνικές, τότε έβαζε μια περιουσία στοίχημα πως (ιδίως) με τον Βαλβέρδε ο μικρός θα προκόψει. Ακριβώς γιατί είναι παιδί, και από την καλή φύτρα του πατέρα Δανιήλ, που το λατρεύει ο προπονητής. Ενα χρόνο (και μερικούς προπονητές και γυμναστές) αργότερα, ο Γιαννάκης δεν έκανε χαΐρι με κανέναν.

Τελευταία φορά τον είδα να παίζει ποδόσφαιρο με τις Ελπίδες, τον Νοέμβριο στην Πορτογαλία. Ο Νιόπλιας, σε ό,τι έμελλε να είναι το τελευταίο παιχνίδι του στον πάγκο των μικρών, τον στήριξε. Τον έβαλε βασικό, τον άφησε 90 λεπτά μέσα. Οχι η κακή απόδοσή του, άλλωστε δεν ήταν και κανείς που να είχε καλή απόδοση εκείνο το βράδυ στο Ολιάο, αλλά η άθλια αγωνιστική κατάστασή του τρόμαζε. Οπως τρομάζουν τα σκιάχτρα τη νύχτα. Η εικόνα, ένας παντελώς αφημένος στην τύχη του ποδοσφαιριστής, εξηγούσε γιατί κανείς... άλλος προπονητής δεν τον στήριζε και δεν στηριζόταν πάνω του. Διότι είχαν φτάσει τα πράγματα ώς το σημείο όπου, όποιος το αποτολμούσε και στηριζόταν, θα γκρεμιζόταν!

Δυο μήνες μετά, η «περίοδος Ιανουαρίου» ήλθε να επιβεβαιώσει πως η κοινωνία του ποδοσφαίρου έχει λησμονήσει ακόμη και την... ύπαρξή του. «Εκτός από τη μάνα σου κανείς δεν σε θυμάται σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι». Δεν τον ζήτησε δανεικό, όπως ζητήθηκε από ομάδες π.χ. ο Κατσικογιάννης που πήγε στον ΟΦΗ, κανείς. Δεν μπήκε καν, ως είχε συμφέρον, ο ίδιος ο Ολυμπιακός ή και ο ατζέντης του Γιάννη στη διαδικασία να τον προτείνουν, αριστερά και δεξιά, για δανεισμό. Πράγμα που, εδώ και τώρα, είναι η μοναδική ρεαλιστική διέξοδος από την ανυπαρξία. Τουλάχιστον με τον Ντιόγκο ξανακούστηκε «επί τη ευκαιρία» το όνομά του. Αλλά όταν, ατυχώς, η προθεσμία μετακινήσεων μόλις είχε παρέλθει...

Ξένοι

Εχω δει εξοφλημένους ποδοσφαιριστές να παίζουν σαν... ξοφλημένοι. Επίσης έχω δει απλήρωτους ποδοσφαιριστές να παίζουν σαν καλοπληρωμένοι. Και οι πληρωμένοι χάνουν και οι απλήρωτοι κερδίζουν. Οποιαδήποτε σύνδεση της οικονομικής κατάστασης μέσα στους τέσσερις τοίχους του αποδυτηρίου με την αγωνιστική εικόνα μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου κάνει καλό καφενείο.

Δεν έχουμε κάτι με τα καφενεία, που στην Ελλάδα τα υποκατέστησαν τα ραδιόφωνα όπως στην Αγγλία παίζουν τον ρόλο τους οι παμπ, ενίοτε ωφέλιμο ρόλο, λυτρωτικό, χαλαρωτικό. Αλλά εδώ ούτε ραδιόφωνο είμαστε ούτε παμπ. Στον ΠΑΟΚ, δε, η «κοντή μνήμη» δεν μπορεί να φτάνει ώς το να έχει διαγραφεί το πώς οι απλήρωτοι του Μπατατούδη είχαν κάποτε βάλει τέσσερα γκολ στους καλοπληρωμένους του Κόκκαλη, σε τελικό Κυπέλλου Ελλάδος στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Αποσυνδεδεμένα λοιπόν: Είναι το σύνηθες, και άλλο τόσο το εύλογο, ότι αυτές τις «διεκδικήσεις» τις υποκινούν οι ξένοι. Οι οφειλές όμως αργά ή γρήγορα τακτοποιούνται. Των ξένων είναι και πιο σίγουρα μάλιστα, λόγω FIFA, τα λεφτά. Το χειρότερο που ενδεχομένως από τέτοιες αναταραχές μένει, είναι όταν η υποκίνηση γίνεται αιτία να ανοίξει και να βαθύνει χάσμα Ελλήνων - ξένων. Οι διαχωρισμοί. Ο,τι υποχρεούνται να προσέξουν σαν τα μάτια τους και να αποφύγουν ο πρόεδρος Ζαγοράκης, ο αντιπρόεδρος Βρύζας, ο τεχνικός διευθυντής Σέρζιο Κονσεϊσάο.
Και οι τρεις έχουν υπάρξει ποδοσφαιριστές σε ξένο τόπο. Κι όχι... σε μια άλλη ζωή. Πρόσφατα. Ο κόσμος, κόσμος είναι, ό,τι θέλει λέει και όπως θέλει νιώθει. Αλλά σε αυτούς τους τρεις δεν δίνεται δικαιολογία να μην κατανοούν και συνεπώς να ενοχλούνται.