Καλλιτέχνες αλλά και ύαινες

26/11/09  | 2 Σχόλια

Στις καλές της Μπαρτσελόνα είναι μαρτύριο, σας βεβαιώ, να εργάζεσαι (με όλες τις συμβάσεις της δουλειάς) στο Καμπ Νου... πέντε ορόφους πάνω απ' το επίπεδο του γρασιδιού. Σου 'ρχεται να σηκωθείς, να πετάξεις την κάσκα, να κατεβείς κάμποσες σειρές καθίσματα, να μπερδευτείς μες στο πλήθος, να μυρίσεις και να ρουφήξεις το ναρκωτικό της ανάτασης.

Ν' απογειωθείς, να υποκλιθείς, να ουρλιάξεις. Τέτοια πράγματα. Να κοκκινίσουν, στο τέλος, οι παλάμες απ' το ανελέητο χειροκρότημα.

Είχα δει, όπως όλος ο κόσμος του ποδοσφαίρου υποθέτω, πολλή Μπαρτσελόνα στην TV εφέτος. Προέκυπτε αβίαστα, απ' την εικόνα, πως η ποιότητα είναι πάντοτε εκεί, η σπίθα όμως (η περσινή) όχι. Εβγαινε ένα άδειασμα, που το 'λεγες και φυσιολογικό μετά από πέντε στα πέντε τρόπαια που τον ερχόμενο μήνα στη Γιοκοχάμα καθόλου δεν αποκλείεται να γίνουν έξι.

Κι απ' την άλλη, τώρα, ερχόταν στην πόλη η αγέρωχη στη Serie A Ιντερ, ο συνήθης Μουρίνιο, ο λατρεμένος Ετό'ο, ενώ ο Μέσι κι ο Ζλάταν θα έμεναν στο συνεργείο, ακριβώς την πρώτη εβδομάδα της σεζόν που η Ρεάλ καβάλησε από πάνω, προτού έλθει η Ρεάλ... αυτοπροσώπως την Κυριακή.

Αυτά, ώς την εκκίνηση. Δυο ώρες αργότερα, απέμενε κανείς να συμμερίζεται δύο πράγματα. Ενα, την τύχη των ντόπιων. Τη μακαρίζεις. Να 'χεις διαρκείας, ώς και για τις προπονήσεις. Δεύτερο, την απόγνωση του Μοράτι. Τη φαντάζεσαι. Πότε και πώς; Ποτέ και με κανέναν τρόπο!

Είναι τόσο ολοκληρωτική η αίσθηση ότι δεν γλιτώνεις, που κάνει ακόμη και την ανορθογραφία του special προπονητή (ν' αφήσει επί ένα ημίχρονο τον αόρατο Στάνκοβιτς να κυνηγά τον Ντάνι Αλβες, προτού βάλει, μόνο και μόνο γι' αυτή την ιστορία, το μαντρόσκυλο Μουντάρι) να μοιάζει εντελώς ασήμαντη.

Οι συσχετισμοί είχε φτάσει να είναι οριακοί. Πριν, ο Γουαρδιόλα δεν επιβάρυνε κανένα με τίποτα. Αρνήθηκε να κάνει θέμα τις απώλειες, δεν μπερδεύτηκε στην επιστροφή του Ετό'ο, κάλεσε τους Καταλανούς να προσέλθουν στο γήπεδο μ' ένα μεγάλο χαμόγελο και να το απολαύσουν, μονάχα υποσχέθηκε τον (αυτό)σεβασμό στο στυλ του κλαμπ. «Και ν' αποκλειστούμε, θ' αποκλειστούμε επιτιθέμενοι». Και επιτέθηκαν. Με τα γνωστά, πια, τρίγωνα. Και όχι μόνο ΤΟ τρίγωνο, Ντάνι Αλβες/Τσάβι/Ινιέστα. Αλλ' άφθονα εναλλακτικά, ανάλογα με τον χώρο και την περίσταση της στιγμής. Σ' όλα τα μήκη και τα πλάτη του τερέν.

Ο σύγχρονος κόσμος δεν έχει, θεωρώ, να δώσει άλλο παράδειγμα τόσης (κοντά στο 100%) ταύτισης, τι κάνουν στην προπόνηση με το τι κάνουν στον αγώνα. Ενα, και το αυτό! Με την Ιντερ, κράτησαν στα πόδια την μπάλα 33 λεπτά και 22 δευτερόλεπτα. Αλλαξαν 560 εύστοχες πάσες. Δεκαεφτά πάσες, το λεπτό. Μία, ανά τριάμισι δευτερόλεπτα. Στην πράξη, αν είσαι αντίπαλος, άπαιχτο. Αδύνατον, να το (παρ)ακολουθήσεις. Ζαλίζεσαι. Σου 'ρχεται, αργά ή γρήγορα, ναυτία. Διότι δεν είναι μόνον ότι δουλεύουν την πάσα με ποσοστά ακρίβειας σταθερά πάνω από 80%. Είναι, επιπλέον, ότι η τελική πάσα τους σε κόβει κομμάτια.

Μια ομάδα, καλλιτεχνών με την μπάλα. Αλλά και μια ομάδα από ύαινες... όταν δεν την έχουν και ορμάνε να την πάρουν πίσω. Προχθές, η επιθετική ένταση του πρέσινγκ είτε στο 3' είτε στο 90'+3' ήταν «ίσα κι όμοια». Η κατοχή δεν μοιράστηκε όπως άλλες φορές σε ματς της Μπάρτσα, έφτασε δεν έφτασε το εξήντα-σαράντα ενώ συνήθως πλησιάζει το εβδομήντα-τριάντα, κι όμως (εκτός απ' το να παίξουν πιο πολύ) έτρεξαν και πιο πολύ: 105 χιλιόμετρα, με 100. Κατάργησαν, δηλαδή, ένα βασικό κανόνα της στατιστικής. Οτι αυτός που τρέχει περισσότερο είναι αυτός που έχει την μπάλα λιγότερο.

Με δυο κουβέντες: οι συγκυρίες των ημερών «έξυσαν» την επιφάνεια και τους οδήγησαν να ξαναβρούν, εντός τους, το spirit. Δηλαδή, επέστρεψαν... κανονικά.